Pytania

Mówi Tobie o tym Bóg na różne sposoby: przez słuchanie Słowa Bożego, przez tęsknotę za Panem Bogiem, miłość do Niego, zafascynowanie się Ewangelią i modlitwą, pragnienie zostania Kanonikiem Regularnym, umiłowanie służby dla drugiego człowieka i na wiele innych sposobów. Aby mieć pewność Bożego powołania do życia zakonnego powinieneś rozeznać to powołanie nie tylko w samotności, ale także w rozmowach ze spowiednikiem, ojcem duchownym, duszpasterzami w parafii, duszpasterzem powołań, a także przez uczestnictwo w rekolekcjach lub dniach skupienia.

Jeśli zastanawiasz się nad życiem w naszej wspólnocie zakonnej, na początku powinieneś skontaktować się z naszym Promotorem Powołań.  W zakładce „kontakt” znajdziesz potrzebne dane. Następnie powinieneś umówić się na osobiste spotkanie z Promotorem Powołań. Będziesz wtedy miał okazję omówić ważne dla Ciebie i Twego powołania kwestie. Obecnie Promotorem Powołań jest ks. Maciej Guziejko CRL, który zaprasza Ciebie do Klasztoru Bożego w Krakowie.

Po pierwszym spotkaniu, jeśli nic nie stoi na przeszkodzie do bycia Kanonikiem Regularnym, powinieneś wziąć udział w dniach skupienia organizowanych przez nasz Zakon. Zapraszamy Ciebie również na rekolekcje organizowane kilka razy do roku w Sanktuarium Maryjnym w Gietrzwałdzie. To wszystko jest potrzebne, abyś mógł poznać nasz Zakon, a Zakon Ciebie. Pragniemy w ten sposób uniknąć późniejszych rozczarowań.

Jeśli będziesz zdecydowany, aby wstąpić do postulatu, powinieneś skompletować potrzebne dokumenty i przysłać je na adres ks. Prowincjała.

Prowincjał Zakonu Kanoników Regularnych Laterańskich

Dariusz Kaczyński CRL

Bożego Ciała 26

31-059 Kraków

Kandydaci do kapłaństwa:

– aktualne świadectwo chrztu i bierzmowania

– podanie o przyjęcie do Zakonu własnoręcznie podpisane

– szczegółowy życiorys własnoręcznie podpisany

– świadectwo maturalne

– opinię księdza proboszcza (można dołączyć także opinię katechety)

– świadectwo zdrowia

– zaświadczenie o niekaralności

– 4 fotografie

Kandydaci do bycia bratem zakonnym:

– aktualne świadectwo chrztu i bierzmowania

– podanie o przyjęcie do Zakonu własnoręcznie podpisane

– szczegółowy życiorys własnoręcznie podpisany

– opinię księdza proboszcza (można dołączyć także opinię katechety)

– świadectwo zdrowia

– zaświadczenie o niekaralności

– 4 fotografie

(nie jest wymagane świadectwo maturalne, gdyż bracia zakonni nie uczęszczają na studia filozoficzno-teologiczne)

05:50 – Pobudka

06:20 – Eucharystia w kaplicy zakonnej

07:00 – Jutrznia i Godzina Mniejsza

07:25 – Śniadanie

08:00 – Wykłady na UPJPII

13:15 – Modlitwy Zakonne i Godzina Czytań w kaplicy zakonnej

13:30 – Obiad

14:00 – Rekreacja wspólnotowa

15:00 – Studium (w piątki praca fizyczna, a w środy i niedziele przechadzka)

17:20 – Rozmyślanie i Nieszpory

18:00 – Kolacja

19:00 – Rekreacja wspólnotowa

20:00 – Kompleta

21:30 – Silentium (w soboty i niedziele o 22:00)

22:00 – Cisza nocna

Do naszego Zakonu przyjmujemy mężczyzn, którzy nie ukończyli 35 roku życia.

Przy weryfikacji kandydatów kierujemy się zasadą, aby kandydat miał choć w niewielkim stopniu: SANITAS – SAPIENTIA – SANCTITAS (zdrowie, mądrość, świętość). Na tych podstawach wspólnie budujemy razem.

Do naszego Zakonu nie przyjmujemy osób wydalonych z innych seminariów.

Strojem zakonnym Kanonika Regularnego jest sutanna z podwójnymi rękawami:

– czarna z krótką pelerynką, noszona w dzień powszedni

– biała z krótką pelerynką (papieska), noszona w dni świąteczne oraz niedzielę

– komża i mucet, które nakładamy do modlitwy

Klerycy noszą sutannę czarną duchowieństwa diecezjalnego.

Kanonicy Regularni Laterańscy składają Bogu trzy śluby: posłuszeństwa, czystości i życia wspólnego bez własności. Warto poznać ich sens w oparciu o Ewangelię, Regułę św. Augustyna i nasze Konstytucje

Posłuszeństwo:

„Powiedział im Jezus: «Moim pokarmem jest wypełnić wolę Tego, który Mnie posłał, i wykonać Jego dzieło” (J 4, 34).

„Przełożonemu bądźcie posłuszni jak własnemu ojcu, darząc go szacunkiem, tak, aby Bóg w jego osobie nie był obrażany, tym bardziej kapłanowi, który troszczy się o was wszystkich” (Reguła św. Augustyna).

Czytając Ewangelię bardzo łatwo dostrzec, że życie Jezusa Chrystusa było ustawicznym pełnieniem woli swojego Ojca. Również dla każdego wierzącego Wola Boża powinna być życiowym wyznacznikiem. Może się ona przejawiać na różne sposoby. Dla Kanoników Regularnych to, czego pragnie od nas Bóg objawia się także w Regule św. Augustyna, w Konstytucjach naszego Zakonu, w Kaptułach, a także w woli przełożonych, którzy są wybierani przez naszą wspólnotę: co trzy lata  – przeor, i sześć lat – prowincjał, rada prowincjała i rektor seminarium.

 „Ten zaś, kto jest waszym przełożonym, powinien czuć się szczęśliwy nie dlatego, że ma władzę rozkazywać, ale dlatego, że może innym służyć w miłości. Darzony poważaniem wobec ludzi – niech będzie waszym przełożonym; w bojaźni zaś wobec Boga – niech będzie podnóżkiem nóg waszych. Dla wszystkich niech będzie wzorem dobrego postępowania: niech karci niespokojnych, pociesza małodusznych, podtrzymuje słabych, a ze wszystkimi niech będzie cierpliwy. Karność niech chętnie zachowuje, ale z lękiem ją na drugich nakłada. A chociaż i jedno i drugie jest konieczne, to jednak niech się stara, aby go bardziej kochano niż się go lękano, pamiętając zawsze o tym, że kiedyś zda za was rachunek przed Bogiem” (Reguła św. Augustyna).

Wszelkie zadania, problemy, wyjazdy, wątpliwości, prowadzone dzieła, zakupy itd. powinny być omawiane z przełożonym, który ma decydujący głos. Oczywiście ślub posłuszeństwa obowiązuje, gdy przełożony wydaje polecenia zgodne z Ewangelią, Regułą św. Augustyna i naszymi Konstytucjami.

Dla naszego Zakonu bardzo ważna instytucją jest Kapituła Prowincjalna i Kapituła Domowa. Są to wspólne zebrania, podczas których omawiamy bieżące sprawy i kolegialnie podejmujemy ważne dla nas decyzje. W myśl słów Pana Jezusa: „Bo gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród nich” (Mt 18, 20) wierzymy, że Kapituła jest szczególnym miejscem oddziaływania Ducha Świętego.

Czystość:

„Chciałbym, żebyście byli wolni od utrapień. Człowiek bezżenny troszczy się o sprawy Pana, o to, jak by się przypodobać Panu. Ten zaś, kto wstąpił w związek małżeński, zabiega o sprawy świata, o to, jak by się przypodobać żonie. I doznaje rozterki” (1 Kor 7, 32-34).

„Rzekli Mu uczniowie: «Jeśli tak ma się sprawa człowieka z żoną, to nie warto się żenić». Lecz On im odpowiedział: Nie wszyscy to pojmują, lecz tylko ci, którym to jest dane” (Mt 19, 10-11).

Ślubując czystość składamy Bogu ofiarę z samych siebie. Pragniemy, aby Bóg był dla nas największą miłością. Dzięki ślubom czystości chcemy całkowicie należeć do Chrystusa i niepodzielnym sercem służyć Bogu i jego ludowi. Następstwem złożenia tego ślubu jest niezdolność zawarcia ważnego małżeństwa, założenia rodziny i posiadania potomstwa. Dla każdego z nas, od momentu złożenia ślubów zakonnych, rodziną staje się wspólnota Kanoników Regularnych.

Życie wspólne bez własności:

„Ci wszyscy, co uwierzyli, przebywali razem i wszystko mieli wspólne. Sprzedawali majątki i dobra i rozdzielali je każdemu według potrzeby” Dz 2, 44-45.

„Tak bowiem czytacie w Dziejach Apostolskich, że wszystko mieli wspólne i rozdzielano każdemu według potrzeby” (Reguła św. Augustyna).

Ślub życia wspólnego bez własności jest formą naszego ubóstwa. Wyrzekamy się posiadania dóbr materialnych, aby upodobnić się do Chrystusa. Jest to dla nas także forma wyrażenia Bogu naszej miłości i ufności w Jego Opatrzność:

„Potem rzekł do swoich uczniów: «Dlatego powiadam wam: Nie troszczcie się zbytnio o życie, co macie jeść, ani o ciało, czym macie się przyodziać. życie bowiem więcej znaczy niż pokarm, a ciało więcej niż odzienie. Przypatrzcie się krukom: nie sieją ani żną; nie mają piwnic ani spichlerzy, a Bóg je żywi. O ileż ważniejsi jesteście wy niż ptaki! Któż z was przy całej swej trosce może choćby chwilę dołożyć do wieku swego życia? Jeśli więc nawet drobnej rzeczy [uczynić] nie możecie, to czemu zbytnio troszczycie się o inne? Przypatrzcie się liliom, jak rosną: nie pracują i nie przędą. A powiadam wam: Nawet Salomon w całym swym przepychu nie był tak ubrany jak jedna z nich. Jeśli więc ziele na polu, które dziś jest, a jutro do pieca będzie wrzucone, Bóg tak przyodziewa, o ileż bardziej was, małej wiary!  I wy zatem nie pytajcie, co będziecie jedli i co będziecie pili, i nie bądźcie o to niespokojni! O to wszystko bowiem zabiegają narody świata, lecz Ojciec wasz wie, że tego potrzebujecie. Starajcie się raczej o Jego królestwo, a te rzeczy będą wam dodane. (Łk 12, 22-31).

Święty Augustyn pragnął, aby żyjący z nim kapłani nie mieli  swojej własności, ale żyli ze wspólnego stołu i by ich największym skarbem był Bóg, a nie dobra materialne. Idąc za tym natchnieniem staramy się gromadzić  skarby w Niebie. Pan Jezus uczy przecież swoich uczniów: „Nie gromadźcie sobie skarbów na ziemi, gdzie mól i rdza niszczą i gdzie złodzieje włamują się, i kradną. Gromadźcie sobie skarby w niebie, gdzie ani mól, ani rdza nie niszczą i gdzie złodzieje nie włamują się, i nie kradną. Bo gdzie jest twój skarb, tam będzie i serce twoje” (Mt 6, 19-21).

Staramy się dążyć do tego ideału. Nasi współbracia oddają wspólnocie swoje siły, zdolności i majątek, a otrzymują w zamian to, co jest im potrzebne. Cokolwiek każdy z nas pozyska swoją przedsiębiorczością lub otrzyma za posługę, pracę (dotyczy to także emerytury i pensji) należy do całej wspólnoty. Przełożeni zaś dysponują całym majątkiem i czuwają, aby nikomu nie brakowało tego, czego potrzebuje.

W naszym Zakonie zrzekamy się całkowicie dóbr doczesnych. Dokonuje się to przed złożeniem ślubów wieczystych. Po profesji uroczystej tracimy zdolność prawną nabywania i posiadania, a to zaś, co nabywamy po ślubach wieczystych, należy do wspólnoty.

Ślub życia wspólnego bez własności nie zmusza nas do „totalnego” ubóstwa. Nasze konstytucje podają „Chociaż nie jesteśmy żebrakami, to jednak powinniśmy stale badać naszą skłonność do używania pieniędzy, rzeczy należących do wspólnoty, wyjazdów na urlopy, do posiadania wyposażenia technicznego, bo na wspólnych dyskusjach, gdzie stawia się opór chciwości, kwitnie rzeczywiście życie ubogie” (Konstytucje Kanoników Regularnych punkt 36)

Tak. Droga rad ewangelicznych (posłuszeństwo, czystość i ubóstwo) nie jest zarezerwowana wyłącznie dla księży. Obecnie w naszym Zakonie mamy czterech braci. Najczęściej podejmują posługę w zakrystii i wśród pielgrzymów w Gietrzwałdzie.

Formacja braci zakonnych trwa kilka lat, zaczyna się od kilkumiesięcznego postulatu. Następnie kandydat na brata rozpoczyna roczny nowicjat w Krakowie, który przeżywa wspólnie z kandydatami do kapłaństwa. Po złożeniu pierwszych ślubów, wypełnia różne posługi i zadania w klasztorze. Bracia nie odbywają studiów filozoficzno-teologicznych przygotowujących do kapłaństwa, dlatego aby zostać bratem zakonnym nie jest przez nas wymagane świadectwo maturalne.

Formacja braci zakonnych kończy się złożeniem ślubów wieczystych. Wtedy otrzymują białą sutannę.

Prowincjał Zakonu

Dariusz Kaczyński CRL

Klasztor Bożego Ciała

Bożego Ciała 26

31-059 Kraków

(12) 430 62 94

wizytator@kanonicy.pl

 

Rektor Seminarium

Piotr Adamus CRL

Klasztor Bożego Ciała

Bożego Ciała 26

31-059 Kraków

(12) 430 60 16

piotr.adamus@onet.pl

 

Promotor Powołań

Maciej Guziejko CRL

Klasztor Bożego Ciała

Bożego Ciała 26

31-059 Kraków

guziejko@gmail.com

513 318 420